Dominios / Violence, Harm, Destroy, Kill

Violence, Harm, Destroy, Kill

Categoría Louw-Nida · 271 sentidos · 189 lemmas

Subdominios

Destruction and Decay (71)Loss and Destruction (46)Oppression and Tyranny (43)Killing and Removing (30)Desolation and Ruin (25)Desolation and Waste (14)Butchering Slaughter (8)Torn Mauled Ripped (5)Slaughterer Agent (5)Slain Wounded (4)Hang Execute Suspend (4)Emptying Devastating (4)Fall Downfall Ruin (3)Devour Consume Destroy (3)Auto-detected community 4977 with 3 senses (3)Auto-detected community 15120 with 3 senses (3)

Lemas en este dominio

Morir, estar muerto; (Hifil) matar, dar muerte; (Hofal) ser ejecutado; (participio) los muertos; (infinitivo) muerte
Completar, terminar, llevar a su fin; consumir, destruir; faltar, agotarse; cumplir un propósito o decreto
Perecer, ser destruido; en Piel, destruir o aniquilar; en Hifil, hacer perecer; también perderse, extraviarse.
Matar o dar muerte violentamente; como participio, el matador o los muertos; en voces pasivas, ser muerto.
Destruir, arruinar, corromper, obrar perversamente; ser corrompido o arruinado (Nifal); ser defectuoso (Hofal)
Volverse, orientarse, preparar un camino; declinar (del tiempo); mirar, atender; vaciar; esquina.
Destruir, arruinar; perder; en voz media/intransitivo, perecer, arruinarse o perderse
Alguien traspasado, muerto o herido de muerte; una baja de batalla o cadáver dejado por la violencia.
Destruir o exterminar (Hifil); ser destruido o perecer (Nifal) — aniquilación total de pueblos, naciones o cosas. Un verbo de finalidad devastadora en
Estar desolado, quedar en ruinas; quedar espantado, horrorizado; causativo: devastar, dejar desolado; como participio: desolador. Pocas raíces hebreas
Degollar, matar (un animal); principalmente sacrificio ritual; en Nifal, ser degollado; también de la matanza violenta de personas.
Matar, dar muerte; en formas pasivas: ser muerto, asesinado o martirizado.
Rasgar o desgarrar, especialmente vestiduras en señal de duelo o ira; también ser rasgado (Nifal) o cortar, partir en dos.
Sin, no, por falta de; raramente como sustantivo: nada, destrucción.
Tratar con violencia, despojar, devastar, arruinar; como participio: destructor, saqueador; en pasiva: ser asolado.
Desolación, devastación, ruina; en sentido abstracto, el estado de haber sido asolado; en sentido concreto (plural), los lugares desolados o las ruina
Vacuidad, vanidad; inutilidad, futilidad; falsedad, engaño; como adverbio: en vano, sin propósito.
Uno de los verbos de mayor carga teológica en la Biblia hebrea, enraizado en el concepto del חֵרֶם — la separación irrevocable de personas, ciudades o
Asesinar, matar ilicitamente; el homicida; usado en la prohibicion del Decalogo contra la muerte ilicita.
Crucificar — ejecutar fijando en una cruz; figuradamente, dar muerte al poder del pecado
Quebranto, fractura, brecha; destruccion, ruina; herida, afliccion; interpretacion de un sueno; olas rompientes.
Ruina, desolación; los escombros físicos o el estado abstracto de un lugar destruido
Desolacion, devastacion u horror; un lugar arruinado o un objeto que provoca espanto
Oprimir, agraviar, extorsionar; como participio: opresor (activo) u oprimido (pasivo) — de עָשַׁק
Verdugo real o guardia de corps ('degollador'); raramente, un cocinero que mata y prepara alimentos.
Ocultar, esconder o negar conocimiento (Piel); ser ocultado o borrado (Nifal); aniquilar o exterminar (Hifil)
Colgar, suspender; usado para la ejecución por ahorcamiento, la exhibición pública de cadáveres y la suspensión de objetos
Destrucción, devastación; violencia, despojo; ruina causada por fuerza hostil
Desgarrar, despedazar, tomar como presa; ser despedazado; proveer alimento, alimentar
Matar, dar muerte, ejecutar; quitar o abolir; tomar, recoger (a un niño)
Presionar, impulsar, oprimir o exigir; como participio, capataz u opresor; en Nifal, ser oprimido
Fosa o trampa; frecuentemente figurado para el Seol o la tumba; raramente corrupción o destrucción en sentido abstracto
Estar desolado o en ruinas; en Hifil, asolar o destruir; como participio, un destructor o devastador.
Destrucción completa, aniquilación; adverbialmente 'completamente'; decreto determinado de juicio.
Barrer, arrebatar, destruir; también añadir o amontonar; en Nifal, ser barrido o perecer.
Oprimir, agraviar o maltratar; tambien usado como participio con el significado de 'opresor.' Yanah describe el acto de agraviar u oprimir a otra pers
Apretar, presionar físicamente; oprimir o perseguir a personas social y políticamente; ser presionado o aplastado pasivamente. El verbo hebreo לחץ cap
Vaciar, derramar, desenvainar (una espada) o movilizar (tropas) — expresando extracción o derramamiento enérgico en sentido tanto literal como figurad
Aplastar, magullar, quebrantar; oprimir; luchar mutuamente; los aplastados u oprimidos como categoría social.
Destrucción, perdición, ruina total; también desperdicio o pérdida de algo valioso.
Rugido, tumulto, estruendo — el fragor ensordecedor de aguas, ejércitos o multitudes; una vez la desolación rugiente de un pozo destructor.
Derribar o demoler; abolir o anular; alojarse o encontrar hospedaje al final de un viaje. Un verbo griego cuyo alcance semántico se extiende desde la
Devorar, consumir por completo; usado del comer literal, la explotación figurada y la destrucción por fuego o juicio divino.
Destrucción, calamidad, ruina envolvente; también deseo (maligno), codicia voraz
Someter, conquistar o esclavizar; abarca desde el dominio sobre la creación hasta la conquista militar, la esclavitud y la violación sexual.
Poner fin a, destruir, aniquilar; en voz pasiva, perecer o ser cortado; en forma intensiva, consumir por completo. Un verbo contundente de destrucción
Páramo desolado o desierto; usado frecuentemente como cuasi-topónimo para la región desértica del Jesimón cerca del mar Muerto
Tratar con dureza, burlarse, abusar; más ampliamente, actuar contra alguien (con severidad u otro modo), ocuparse en prácticas.
φονεύω — asesinar, cometer homicidio ilícito; el verbo detrás de la prohibición del Sexto Mandamiento. El verbo φονεύω ('cometer asesinato') denota la
Actuar corruptamente, destruir o arruinar; abarca desde la corrupción moral hasta la devastación activa y la destrucción pasiva.
Matanza, degüello — acción de matar y preparar animales para alimento o banquete; también masacre en batalla
Devastación, ruina; desolación causada por juicio o calamidad; tempestad violenta en sentido figurado
Degollar, matar — sacrificar un animal para alimento o sacrificio; por extensión, matar violentamente a personas
Ruina o destrucción (especialmente de necios); terror u objeto de espanto (en contextos de juicio profético)
Destrucción, ruina; como agente personificado, el Destructor enviado en juicio divino (Ex 12:23; Jer 51:25)
Oprimir, constreñir, poner en aprietos; de presión de asedio, insistencia persistente y opresión
Degollar, inmolar, matar violentamente — matar de forma violenta, especialmente cortando la garganta; usado para matanzas sacrificiales y homicidas. E
Altura pelada y desprovista de árboles — terreno elevado y expuesto, usado frecuentemente para paisajes desolados en la imaginería profética.
Corromper, arruinar o destruir; deterioro moral, contaminación del carácter o la mente, o ruina física como juicio divino.
Corrupción, deterioro, destrucción; el estado de lo perecedero o la ruina moral, y el proceso activo de ser destruido.
Homicidio, asesinato, matanza; la privación violenta e ilícita de la vida humana.
Animal despedazado por fieras; carne desgarrada prohibida como alimento bajo la ley mosaica
Cruel, feroz, despiadado — describe a personas o fuerzas que actúan con dureza salvaje e implacable.
Vaciar, devastar, asolar; en pasivo, ser vaciado o quedar desolado. Se usa para el juicio divino sobre tierras y pueblos.
Tratar con violencia, hacer mal; arrancar o derribar; sacudir (de una vid); pasivo: ser violentado.
Ser dislocado o alienado (Qal); colgar o empalar públicamente (Hifil); los colgados (participio Hofal).
Sentir dolor o causar dolor; angustia física, aflicción emocional o (por extensión) ruina y destrucción
Caída, ruina, derrocamiento; cadáver o cuerpo abatido
Perecer o destruir — verbo arameo que significa perderse o arruinarse (intransitivo) o causar destrucción (Hifil causativo).
Abadón; el lugar de destrucción o ruina en el Seol, el reino de los muertos personificado como potencia cósmica.
Devastación, desolación, ruina -- estado arruinado de una tierra asolada por juicio divino; también horror ante tal ruina.
Extenderse, colgar, desparramarse; tenderse con exceso indolente; echarse a perder, pudrirse.
Matar, dar muerte (activo); ser muerto, ser ejecutado (pasivo) — verbo arameo exclusivo de Daniel.
Destruir, corromper, arruinar; causar destrucción total o deterioro moral y físico.
Corrupción, descomposición, putrefacción; deterioro físico de un cuerpo, especialmente en el contexto de la teología de la resurrección.
Sufrir pérdida, ser perjudicado o perder algo valioso como consecuencia o penalidad.
Maltratar, hacer daño u oprimir a alguien; infligir sufrimiento o injusticia.
Destruir, arruinar; dañar, hacer daño (verbo arameo en Pael/Hitpaal en Daniel y Esdras).
Derrumbarse en ruinas, ser devastado; rugir o causar estruendo; hacer desolado (Hifil causativo).
Desolado, asolado; describe un estado de ruina o abandono aplicado a tierras, santuarios y personas desvalidas.
Hacer invisible, desfigurar, destruir; causar que algo desaparezca, se deteriore o quede irreconocible.
Asolar, devastar, dejar desolado; usado de reinos, ciudades e imperios comerciales destruidos por el juicio divino.
Ahogar, apretar en derredor hasta sofocar; dicho de espinos que ahogan la semilla y de multitudes que oprimen a una persona.
matanza, carnicería; acto de matar violentamente, especialmente en batalla o juicio divino
matanza, mortandad; usada en expresiones proféticas de juicio y destrucción
Decapitar; ejecutar cortando la cabeza
Destruccion, ruina; devastacion total como juicio divino o perdida catastrofica.
Cruel, feroz; describe veneno mortal, personas despiadadas o la aparente dureza de Dios
Aplastado, oprimido; usado poéticamente para referirse a los desvalidos y afligidos que buscan justicia de Dios.
Profanado, mancillado, deshonrado; persona contaminada ceremonial o moralmente, distinto de חָלָל I ('muerto en batalla').
quedar desolado, ser asolado (sinónimo de שָׁמֵם, solo en J, E y Ezequiel)
ruina, montón de escombros; restos físicos tras la destrucción de una ciudad o edificación
opresiones, extorsión; actos de injusticia violenta y explotación, o los que sufren tal trato
Desolación, devastación; el acto o estado de quedar completamente arruinado y desierto
demolición, destrucción, derribo; desmantelamiento de fortalezas o argumentos
Ahogar, estrangular, sofocar; privar de respiración o de vida por constricción
Estrangulado, ahogado; carne de animal matado por estrangulación sin desangrar
Destruir, devastar o asolar por completo; usado frecuentemente para ataques violentos contra comunidades o instituciones
matanza, degüello; muerte violenta, especialmente de víctimas sacrificiales o de quienes mueren bajo juicio
Carne sacrificada, animal destinado a la matanza
Apretar, estrujar o clavar con fuerza, a menudo con connotaciones violentas o sexuales
Desolación, devastación o ruina total y completa
Caer en ruinas, quedar destruido; se usa para ciudades arrasadas
Distorsión, ruina; destrucción retorcida, frecuentemente repetida tres veces para dar énfasis
rasgar, romper (vestiduras en duelo o prohibición sacerdotal)
destrucción, pestilencia; calamidad mortal, a menudo personificada como agente de juicio
matar, dar muerte; término poético/tardío para quitar la vida, usado de violencia humana y juicio divino
corrupto, falta—moralmente contaminado o que contiene defectos (arameo)
ahogar, asfixiar o anegar
matar, asesinar; poner las manos violentamente sobre alguien para destruirlo (voz media)
ἥττημα, ατος, τό, discomfiture, LXX; loss, NT: ἥττησις, εως, ἡ, = {ἧττα}, Refs
καταδουλ-όω, reduce to slavery, enslave, Ἀθήνας Refs 5th c.BC+:—passive, κατεδεδούλωντο Refs 5th c.BC+ __2 more frequently in middle, make a slave to oneself, enslave, τὴν μητρόπολιν Refs 5th c.BC+; τινας Refs 5th c.BC+, etc.; ἡ τύχη τὸ σῶμα κατεδουλώσατο Refs 4th c.BC+; τὸ κρέσσον τῷ Χείρονι -εύμενοι (Ionic dialect for -ούμενοι) LXX+4th c.AD+; ἔργα ὧν κατεδουλοῦντο αὐτούςLXX __II metaphorically, enslave in mind, παιδισκάριόν με καταδεδούλωκ᾽ εὐτελές NT+4th c.BC+; break in spirit, καταδουλοῖ τὴν τόλμαν ἡ ἀνάγκη Refs 2nd c.AD+ __II.2 more frequently in middle, ἡ ἀνάγκη καταδουλοῦται τὴν γνώμην Refs 5th c.BC+; οἴει τι μᾶλλον καταδουλοῦσθαι ἀνθρώπους τοῦ ἰσχυροῦ φόβο; Refs 5th c.BC+
καταδῠναστ-εύω, oppress, τινα LXX; τοὺς πτωχοὺς ἀπὸ τῆς γῆςLXX+5th c.BC+; τινος NT+1st c.BC+:—passive, to be oppressed, NT+3rd c.BC+; ταῦτα -εύετο ἕκαστα these districts were under their several rulers, Refs 1st c.BC+ __2 get control, absolutely, of mutineers, Ps.-Refs 1st c.BC+
καταπον-έω, subdue, Refs 1st c.BC+: in future middle, Refs 1st c.BC+; worst in a lawsuit, Refs 4th c.AD+ —passive, to be subdued, reduced, worn out, Refs 4th c.BC+; to be exhausted, Refs 2nd c.AD+. __2 handle roughly, crush, damage, Refs 3rd c.BC+; maltreat, oppress, especially in passive, ὑπὸ τῶν τυράννων, ὑπὸ τῶν τελωνῶν, NT+4th c.BC+ __3 digest food, Refs 2nd c.AD+ __II intransitive in perfect participle -πεπονηκώς ruinous, Refs 6th c.AD+
καταστροφ-ή, ἡ, overturning, Refs 5th c.BC+ (Lyric poetry, plural). __2 subjugation, reduction, Refs 5th c.BC+: plural, Refs 5th c.BC+ __3 return of vibrating string to axial position, Refs 4th c.BC+ __II end, close, conclusion, Refs 5th c.BC+; κ. βίου, i.e. death, Refs 5th c.BC+ the event of their life's end, Refs 2nd c.BC+; τὴν κ. τῆς βίβλου ποιεῖσθαι εἰς.. Refs; in the drama, dénouement, ending, Refs 4th c.BC+. __III ruin, undoing, κ. γῆς (of a person) Refs 4th c.BC+ __IV crane, Refs 6th c.AD+
πτῶσις, εως, ἡ, (πίπτω, πέ-πτωκα) falling, fall, κύβων Refs 5th c.BC+: absolutely, calamity, ἐν καιρῷ πτώσεως LXX+5th c.AD+; death, Refs 6th c.AD+ __II Grammars, mode or modification of a word, Refs 4th c.BC+; applied to cases, including nominative,Refs: to superlative of adjectives, Refs: so by the Stoics to variety of flexion, Refs., title of work by Chrysipp.,Refs 2nd c.BC+; κατὰ μίαν πτῶσιν indeclinable, Refs 2nd c.AD+ __III in the Logic of Refs 4th c.BC+, mood of syllogisms, Refs __III.b arrangement of terms in a syllogism, Refs
τραυμᾰτ-ίζω, Ionic dialect τρωμ-: perfect τετραυμάτικα Decrees cited in Refs 4th c.BC+ —passive τετραυμάτισμαι (see. below): aorist passive ἐτραυματίσθην Refs 5th c.BC+:— wound, NT+5th c.BC+:—passive, Refs 5th c.BC+
† אֹבֵד n.[m.] destruction, עֲדֵי א׳ Nu 24:20, 24 (JE; on form with abstract sense v. BaNB 149).
† [בָּלַק] vb. waste, lay waste (Assyrian balâḳu, Pi. destroy, LyonSargon 61; cf. Arabic بَلُّوقَةٌ a desert)— Po. Pt. without מ, sf. בּוֹלְקָהּ Is 24:1 (‖ בּוֹקֵק, subj. י׳, obj. הארץ);—on form (which might also be Qal Pt.) cf. Ol§ 254 LagGN 1882, 403; also בקק Po. Je 51:2, and intensive use of Inf. abs. Niph. Is 24:3; further Pu. (i.e. intens.) Pt. Na 2:11 (this however perhaps largely influenced by assonance). Pu. Pt. מְבֻלָּקָ֑ה Na 2:11 (בּוּקָה וּמְבוּקָה ומב׳), devastated, or as subst. a devastated city.
† [דָּחַק] vb. thrust, crowd, oppress (NH id., Arabic دَحَقَ drive away, remove, Aramaic דְּחַק, ܕܚܰܩ )— Qal Impf. יִדְחָק֔וּן thrust, crowd, of locusts in swarm Jo 2:8; Pt. act. pl. sf. לֹחֲצֵיהֶם וְדֹחֲקִיהֶם Ju 2:18 (because of) them that maltreated and oppressed them.
הַיָּה n.f. destruction, sf. הַיָּתִי Jb 6:2 Kt, i.q. הַוָּתִי (Qr), and prob. an error for it: v. הַוָּה 2.
† [חָנַק] vb. strangle (NH id., Aramaic חֲנַק, ܚܢܰܩ; Arabic خَنَقَ );— Niph. Impf. וַיֵּחָנַ֑ק 2 S 17:23 strangled himself (+ וַיָּ֫מָת). Pi. Pt. מְחַנֵּק Na 2:13 strangle, of lion strangling prey, fig. of Ninevitish king (object not expressed).
† [מַעֲשַׁקָּה] n.f. extortionate act;—pl. abs. רַב מַעֲשַׁקּוֹת Pr 28:16 great in extortions; בֶּצַע מ׳ Is 33:15 gain of extortions.
† מַפֵּלָה n.f. id.;—abs. מ׳ of city Is 23:13; 25:2.
† מַשּׁוּאוֹת n.f.pl. deceptions ψ 73:18; 74:3, but meaning not suitable; read prob. מְשׁוֹאוֹת, v. מְשׁוֹאָה sub שׁוא (so Klo Now Hup Bae).
† II. [עָמַר] vb. Hithp. deal tyrannically with (ב) (Arabic غَمِرَ cherish enmity, rancour, malice, iii. plunge into a conflict, غِمْرٌ rancour, malice);—Pf. 3 ms. וְהִתְעַמֶּר־ consec. Dt 24:7; Impf. 2 ms. תִּתְעַמֵּר 21:14.
† שִׁבָּרוֹן n.[m.] breaking, crushing;—fig.; cstr. שִׁבְרוֹן מָתְנַיִם Ez 21:11 (emotional distress; ‖ מְרִירוּת), read שִׁבָּ׳ also (for MT שִׁכָּרוֹן) 23:33 Co Berthol Krae; crushing of opponents Je 17:18.
† I. [שָׁפָה] vb. sweep bare (Arabic سَفَا (ى), raise and carry off dust [v. סָפָה], أَسْفَى of horse, scanty in hair of forelock; NH Pi. plane off; Aramaic ܫܦܳܐ Pt. pass. level (Is 40:4 = מִישׁוֹר), smooth, limpid, ܫܰܦܺܝ make level, smooth (and deriv.));— Niph. be wind-swept, bare; Pt. הַר־נִשְׁפֶּה Is 13:2 a bare mt.; Pu. Pf. consec. וְשֻׁפּוּ עַצְמֹתָיו Jb 33:21 Qr his bones are laid bare (so lean is he; Kt וּשְׁפִי bareness are his bones).
Ἀβαδδών (Heb. אֲבַדּוֹן, destruction; LXX, ἀπώλεια, only in Wisdom Lit., of the place of the ruined dead: Job.26:6, 28:22, 31:12, Psa.88:12, Pro.15:11*), indecl.; in NT, Abaddon, the angel of the Abyss: Rev.9:11.† (From Abbott-Smith. LSJ has no entry)
ἀναίρ-εσις, εως, ἡ, taking up or away, especially of dead bodies for burial, ὀστέωνRefs 5th c.BC+; in a sea-fight, νεκρῶν ἢ ναυαγίων ἀ.Refs 5th c.BC+ __2 taking up, ἀ. καὶ θέσις ὅπλωνRefs 5th c.BC+ __3 undertaking, ἔργωνRefs 5th c.BC+ __II destruction, Refs 5th c.BC+ __II.2 slaying, putting to death, LXX+1st c.AD+; banishment, Refs 5th c.BC+ __II.3 repeal, δογμάτωνRefs 1st c.AD+; quashing of indictment, Refs 2nd c.AD+ __II.4 direct confutation of arguments, opposed to διαίρεσις (confutation by drawing a distinction), Refs 4th c.BC+; destruction (by argument), τινόςRefs 1st c.BC+ __II.5 Astrology texts, ={ἀκτινοβολία}, Thrasyll. cited in Refs 3rd c.AD+
ἀνασταυρ-όω, = {ἀνασταυρίζω}, Refs 5th c.BC+:—passive, Refs 5th c.BC+. __II in Rom. times, affix to a cross, crucify, Refs 2nd c.BC+ __II.2 crucify afresh, NT
Ἀπολλύων, -οντος, ὁ (present ptcp. of ἀπολλύω), Apollyon, i.e. the Destroyer: Rev.9:11 (cf. Ἀβάδδων). (Cremer, 453; DB, i, 125, 172.) † (From Abbott-Smith. LSJ has no entry)
ἀφᾰν-ισμός, ὁ, extermination, destruction, LXX+2nd c.BC+ __II =Refs 4th c.BC+; occultation, Refs H.; Περὶ ἀ. ἡλιακῶν, title of work by Eudoxus, on occultations of stars by the sun, NT+1st c.BC+
Derribar hasta el suelo, arrasar; demoler arrojando por tierra, sin dejar nada en pie
ser completamente destruido, totalmente aniquilado; sufrir destrucción absoluta y definitiva
Romper, quebrantar o aplastar; metafóricamente, oprimir o quebrantar el espíritu de alguien
corrompido, depravado, arruinado en la mente
Oxidarse, corroerse o deteriorarse por efecto de la herrumbre o la descomposición
matanza, derrota violenta en batalla
asolar, devastar, destruir violentamente
Destructor; agente de destrucción, ruina o muerte, especialmente como ejecutor del juicio divino
Que destruye o trae destrucción; el destructor, particularmente como agente del juicio divino
decapitar, ejecutar cortando la cabeza con un hacha
ῥῆγ-μα, ατος, τό, (ῥήγνυμι) breakage, fracture, joined with σπάσμα, Refs 5th c.BC+; with στρέμμα (a strain), Refs 4th c.BC+ __2 laceration, rupture, Refs 4th c.BC+ __3 rent, tear, in clothes, Refs 5th c.BC+ __4 cleft, chasm, ῥ. τῆς γῆς Refs 4th c.BC+; chink, ἐν τοίχοις Refs 2nd c.BC+; breach in a dyke, Refs 1st c.AD+ __II lesion or rupture of tissue, ὅταν ὑπὸ βίης διαστέωσιν αἱ σάρκες ἀπ᾽ ἀλλήλων Refs 5th c.BC+:hence ῥηγμᾰτίας, ου, ὁ, one who has such a rupture, Refs 1st c.AD+; but ῥηγματίας πλεύμονος perhaps = pleurisy, Refs 5th c.BC+; ῥηγμᾰτώδης, ες, Refs
σύν-τριμμα, ατος, τό, fracture, LXX+4th c.BC+; abrasion, Refs 1st c.AD+ __II affliction, ruin, LXX __III collection, ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων (variant{σύστρεμμα}, which see)LXX
† אַבְדָ֑ן & אָבְדַן (cstr.) n.[m.] destruction (Syriac ܐܰܒܕܳܢܳܐ ) Est 9:5 (מַכַּת־חֶרֶב וְהֶרֶג וְא׳), 8:6; (on form v. BeRy; Ol§ 215 b.1 BaNB 49, 487).
† אַבְדָ֑ן & אָבְדַן (cstr.) n.[m.] destruction (Syriac ܐܰܒܕܳܢܳܐ ) Est 9:5 (מַכַּת־חֶרֶב וְהֶרֶג וְא׳), 8:6; (on form v. BeRy; Ol§ 215 b.1 BaNB 49, 487).
† [בְּלָא] vb. Pa. wear away, out (BH בלה);—Impf. 3 ms. יְבַלֵּא Dn 7:25, fig. for harass continually (acc. pers.).
† עִי n.[m.] ruin, heap of ruins;—ע׳ abs. Jb 30:24, cstr. Mi 1:6; pl. עִיִּין (Aramaic form) 3:12, but עִיִּים in the quotation Je 26:18, and ψ 79:1.
† בָּתָה n.f. end, destruction (for בַּתָּה, perhaps on account of difference of meaning, perhaps from analogy of כָּלָה with like sense; cf. Di)—וַאֲשִׁיתֵהוּ בָתָה Is 5:6 and I will make it (the vineyard) a destruction, a waste, or (Che) make an end of it.
† [גְּרוּשָׁה] n.f. expulsion, violence. Only pl. sf. גְּרֻשֹׁתֵיכֶם Ez 45:9 your acts of expulsion (cf. Ew Da; ‘Raubereien’ Sm Co).
† הֲפֵכָה n.f. overthrow (cf. especially Assyrian abiktu DlW), of the cities (of the plain) Gn 19:29; cf. [מַהְפֵּכָה" dir="rtl" >מַהְפֵּכָה] and הָפַךְ" dir="rtl" >הָפַךְ 1 b.
† [הֲרִיסָה] n.f. ruin (concr.);—וַהֲרִסֹתָיו אָקִים Am 9:11 and its ruins (i.e. of סֻכַּת דָּוִיד) will I raise up (‖ פִּרְצֵיהֶן).
† [הֲרִיסוּת] n.f. overthrow, destruction, ruin;—אֶרֶץ הֲרִסֻתֵךְ Is 49:19 the land of thine over-throw, i.e. thy ruined land (‖ חָרְבֹתַיִךְ וְשֹׁמֲמֹתַיִךְ).
† הֶ֫רֶס n.[m.] overthrow, destruction, only Is 19:18 one shall be called עִיר הַהֶרֶס city of destruction, i.e. (as usually explained) with punning allusion to On-Heliopolis: it shall be called no longer עִיר הַחֶרֶס city of the sun, but עיר ההרס city of destruction, city whose temples, etc., of the sun have been destroyed; but perh. πόλις ασεδεκ = עִיר הַצֶּדֶק city of righteousness, so GeiUrschrift 79 Brd Di (change intentional? cf. id.); on other views v. id. & De Che.
† II. חֶ֫בֶל n.m. destruction—חֶבֶל נִמְרָץ Mi 2:10; cf. ii. חָבַל Pi.
† חֲלוּשָׁה n.f. weakness prostration, אֵין קוֹל עֲנוֹת ח׳ Ex 32:18 it is not the sound of the answering of weakness (JE; opp. גְּבוּרָה).
† III. [חמץ] vb. be ruthless (dub. √; perhaps by-form of חמם; perhaps error for it; identif. by most with I. חמץ, be sour, hence sharp, violent, but connexion improb.)—only Qal Pt. act. מִכַּף מְעַוּל וְחוֹמֵץ ψ 71:4 from the hand of the unjust and ruthless (‖ מִיַּד רָשָׁע).
† [חֲרַב] vb. be waste (v. BH II. חרב);— Hoph. Pf. הָחָרְבַ֑ת Ezr 4:15 city was laid waste.
† [טַבָּחָה] n.f. female cook;—only pl. abs. טַבָּחוֹת 1 S 8:13 (+ רַקָּחוֹת perfumers and אֹפוֹת bakers, all as menials).
† [יְשִׁימָה] n.f. desolation, only intens. pl. יְשִׁימוֹת ψ 55:16 Kt (Qr יַשִּׁיא מָוֶת), so Ges Hup al., cf. n.pr.loc. בית הישׁימות supr. p. 111 b; 𝔊 Ew Ol Pe De al. follow Qr, let death come deceitfully upon them, v. ii. נשׁא.
† [כִּיד] n.[m.] only sf. כִּידוֹ Jb 21:20, meaning unknown; read prob. פִּידוֹ his misfortune (as 12:5 etc.)
† [כִּרְסֵם] vb. quadril. = Pi. , tear off (cf. קִרְסֵם NH cut or eat away, Dt 28:38 𝔗J for חָסַל; on form v. Ges§ 56);—only Impf. 3 ms. sf.:—יְכַרְסְמֶנָּה חֲזִיר מִיָּ֑עַר ψ 80:14 teareth it off (sc. the vine, fig. of Israel).
† כִּשָּׁלוֹן n.[m.] a stumbling; fig. = calamity Pr 16:18.
† [מְגַר] vb. Pa. overthrow (𝔗, Syriac (Lexx.); v. BH (late, rare));—Impf. 3 ms. יְמַגַּר כָּל־מֶלֶךְ Ezr 6:12 (of God).
† מִדְחֶה n.m. means or occasion of stumbling, Pr 26:28 פֶּה־חָלָק יַעֲשֶׂה מ׳ (‖ לְשׁוֹן־שֶׁקֶר יִשְׂנָא דַכָּו).
† מֵץ n.m. squeezer, i.e. extortioner, oppressor, only הַמֵּץ Is 16:4.
† מַטְבֵּחַ n.[m.] slaughtering-place (Ph. מטבח id. CISi.175), Is 14:21, for Babylonians (under implicit fig. of animals).
† I. [מָלַח] vb. tear away, fig. dissipate (cf. Arabic مَلَخَ pull out eye, tooth, &c.; especially Dozy tear off branch to plant it, &c. so Ethiopic መልኀ evellere);— Niph. fig. be dispersed in fragments, dissipated, Pf. שָׁמַיִם כֶּעָשָׁן נִמְלָ֑חוּ Is 51:6.
† מַפָּלָה n.f. a ruin;—abs. מ׳ of city Is 17:1.
† II. מְרוּצָה n.f. crushing, oppression;—Je 22:17 (+ הָעשֶׁק).
† [מִשְׁבָּת] n.[m.] cessation, annihilation;—pl. sf. עַל־מִשְׁבַּתֶּ֑הָ La 1:7 (𝔊 ἐπὶ κατοικεσίᾳ αὐτῆς = עַל־שִׁבְתָּהּ; Marti LCB 1895, Mar. 2, 282 עַל־שְׁבִיתָהּ her captivity).
† מַשְׁחֵת n.[m.]id.;—כְּלִי מַשְׁחֵתוֹ Ez 9:1.
destruir, derribar (arameo)
opresor, el que extorsiona o defrauda mediante violencia o injusticia
opresión, angustia (sustantivo); exclamación '¡estoy oprimido!' (Isaías 38:14)
Han desaparecido, se desvanecieron; dejaron de existir o de hallarse
ser asolado, devastado; quedar desolado (Nifal pasivo)
† קֶ֫טֶב [קֹ֫טֶב] n.m. Dt 32:24 destruction;—of pestilence, abs. ק׳ Dt 32:24 (‖ רֶשֶׁף), ψ 91:6 (‖ דֶּבֶר), so sf. (of She’ôl) קָֽטָבְךָ (Ges§ 93 q) Ho 13:14 (‖ of מָוֶת, דְּבָרֶיךָ); more gen., שַׂעַר קָ֑טֶב Is 28:2.
† [קֶ֫טֶל] n.[m.] slaughter;—מִקָּ֑טֶל MT Ob 9, but join to v 10 (then מִקֶּטֶל), 𝔊 We Now GASm.
† שְׁאִיָּה n.f. ruin;—Is 24:12 (late).
† שֵׁאת n.f. doubtful word; perhaps (for* שֶׁאֶת) din of battle (= שָׁאוֹן); Thes al. devastation, cf. שְׁאִיָּה; either meaning suits הַשּׁ׳ La 3:47 (‖ הַשָּׁ֑בֶר; but WeComp. Hex. 2, 351, from II. שׁוא, desolation); contr. (according to Thes and most) שֵׁת, in בְּנֵי שֵׁת Nu 24:17 (J) sons of (battle-)din (warriors, = בְּנֵי שָׁאוֹן in ‖ Je 48:45); Vrss take שֵׁת here as n.pr.; Gray proposes שֵׂת = שְׂאֵת, pride, or reading as Je, cf. WeComp. 351.
[שָׁדַד56] vb. deal violently with, despoil, devastate, ruin (NH id., Niph.; Arabic سَدَّ stop up, obstruct, arrest, make firm; Ethiopic ሰደደ: expel; Assyrian šadâdu is draw, drag);— Qal Pf. 3 pl. consec. וְשָֽׁדְדוּ Ez 32:12; sf. שַׁדּוּנִי ψ 17:9; Impf. 3 ms. יָשׁוּד (metapl., cf. Ges§ 67 q Bae) ψ 91:6, sf. יְשָׁדֵּם (Ges§ 67 n) Pr 11:3 Qr (Kt Pf. ושׁדם), יְשָׁדְדֵם Je 5:6; Imv. mpl. שָׁדְדוּ (Ges§ 67 cc) 49:28; Inf. abs. שָׁדוֹד Mi 2:4; cstr. לִשְׁדוֹד Je 47:4 (Ges§ 45 g), cf. also שֹׁד" dir="rtl" >שֹׁד Ho 10:14; Pt. act. שֹׁדֵד Je 6:26 +, etc.; pass. שָׁדוּד Ju 5:27 +, f. שְׁדוּדָה ψ 137:8;—violently destroy, pers., = slay Ju 5:27 (pass.), Je 5:6 (wolf subj.; ‖ הִכָּה); acc. Philistines 47:4 (‖ הִכְרִית), v 4 (subj. י׳); = devastate, acc. בָּבֶל (subj. י׳) Je 51:55, cf. ψ 137:8 (read prob. הַשֹּׁדֵדָה We Du cf. Ew Hi הַשָּׁדוֹדָה v. Köii. 194); אֶת־גְּאוֹן מִצְרַיִם Ez 32:12 (‖ נִשְׁמַד), cf. Ho 10:14, אֶת־מַרְעִיתָם Je 25:36 (subj. י׳), abs. Is 21:2 (‖ בָּגַד), 33:1 (on use of pt. v. Ges§ 120 b), pass. v 1 (‖ בָּנַד), אַתְּי שָׁדוּד Je 4:30 (Gf BaNB 179, but dub.; שְׁדוּדָה); = despoil, acc. pers. Je 49:28; = bring pers. to ruin Mi 2:4 (Inf. abs. + Niph. q.v.), Pr 11:3; weaker, assail ψ 17:9; elsewhere Pt. act. as subst. devastator (despoiler?): of national foes Is 16:1; 21:2; 33:1; Je 6:26 + 8 times Je; שׁוֹדְדֵי לַיְלָה Ob 5 (‖ גַּנָּבִים) del. Now GASm; personal foe Jb 15:21; representing wicked in gen. 12:6 (‖ מַרְגִּיזֵי אֵל). †Niph. Pf. 1 pl. שָׁדוֹד נִשַׁדֻּנוּ Ges§ 67 u) we are utterly ruined Mi 2:4. †Pi. Impf. 2 ms. אַל־תְּשַׁדֵּד רִבְצוֹ Pr 24:15 assault not his dwelling-place (‖ אַל־תֶּאֱרֹב); Pt. as subst. מְשַׁדֶּד־אָב Pr 19:26 he who assaults, maltreats (his) father (‖ יַבְרִיחַ אֵם). †Pu. Pf. 3 ms. שֻׁדַּד Is 15:1 +, 3 fs. שֻׁדְּדָה Je 4:20 +, שָׁדְּדָה Na 3:7 (Ges§ 52 q), etc.;—be devastated, of city Is 15:1(×2); 23:1; Je 48:1; 49:3; Na 3:7, country or nation Je 4:20, cf. v 13 9:18; 48:15, 20; 49:10, dwellings (אֹהֶל) Je 4:20; 10:20, trees Zc 11:2 (del. StaZAW i (1881), 25), cf. v 33, strength of ships Is 23:14, field (by drought) Jo 1:10, crop v 10. †Pōʿel violently destroy: Impf. 3 ms. יְשֹׁדֵד מַצֵּבוֹתָם Ho 10:2 (‖ יַעֲרֹף מִוְבְּחֹתָם). †Hoph. Impf. (or Qal pass. Impf.? cf. Ges§ 53 u) be devastated: 3 ms. בָּל־מִבְצָרֶיךָ יוּשָּׁ֑ד Ho 10:14 (of Ephr., יושׁדו); 2 ms. תּוּשַּׁד Is 33:1 (subj. שׁוֹדֵד, v. Qal).
† [שְׁמַד] vb. Haph. destroy (𝔗 Pa. make apostatize; cf. BH);—Inf. לְהַשְׁמָדָה Dn 7:26 (obj. om., = dominion).
שִֽׁמְמָה Ez 35:7 v. foregoing.
† [תַּבְלִית] n.f. destruction: c. sf. Is 10:25 וְאַפִּי עַל־תַּבְלִיתָם and mine anger for their destruction.
atormentadores, burladores — los que afligen o se mofan; usado para los captores babilónicos que exigían cantos
opresión, violencia, agravio (sustantivo que describe el daño infligido por los opresores)